André Schürrle maakte ooit deel uit van het Duitse nationale elftal dat in 2014 de wereldbeker omhoog hield in Brazilië door met 1-0 te winnen van Argentinië. Tegenwoordig houdt Schürrle zich op ‘slechts’ 35-jarige leeftijd allang niet meer bezig met voetballen. Waar hij vroeger in een interview aangaf dat Michael Ballack zijn idool was, is dat nu “The Iceman” Wim Hof.

Jeugd en eerste stappen

André Horst Schürrle werd geboren op 6 november 1990 in Ludwigshafen am Rhein. Vanaf zijn vijfde was hij lid van de lokale voetbalclub Ludwigshafener Sport Club. Na elf jaar voor Ludwigshafener SC te hebben gespeeld werd hij op zijn zestiende gescout door de nabijgelegen profclub 1. FSV Mainz 05. Na drie jaar te hebben gewacht maakte hij in 2009 onder Thomas Tüchel zijn debuut in het eerste elftal, in een thuiswedstrijd tegen Bayer 04 Leverkusen.

Doorbraak en wereldkampioen

Na twee seizoenen bij FSV Mainz werd hij voor acht miljoen euro verkocht aan Bayer 04 Leverkusen. Daar kwam hij in twee seizoenen tot 65 Bundesliga-wedstrijden en 18 doelpunten — genoeg voor een transfer naar Chelsea FC in de zomer van 2013, die 22 miljoen euro voor hem betaalden. In zijn eerste seizoen was hij met acht doelpunten in dertig Premier League-wedstrijden erg bedrijvig, wat hem een plek opleverde bij “Die Mannschaft” voor het WK van 2014 in Brazilië.

Tijdens dat toernooi was hij voortdurend bankzitter of invaller, zo ook in de met 7-1 gewonnen halve finale tegen Brazilië en de met 1-0 gewonnen finale tegen Argentinië. In die halve finale maakte hij de laatste twee Duitse treffers, en in de finale gaf hij de beslissende assist op de winnende goal van Mario Götze — een moment dat hem veel waardering opleverde onder het Duitse publiek.

De salmonella en het verlies van vertrouwen

Na het WK ging het bergafwaarts. Bij Chelsea kwam Schürrle nauwelijks meer aan spelen toe, mede doordat hij in 2014 besmet raakte met het salmonellavirus na het eten van een stuk kip tijdens een EK-kwalificatiewedstrijd in Polen. Lange tijd wisten artsen niet wat er met hem aan de hand was; hij zat lange tijd ziek thuis, kwam nauwelijks uit bed, viel meerdere kilo’s af en had het mentaal zwaar. Naar eigen zeggen heeft hij sindsdien nooit meer kip gegeten.

Bij Chelsea kreeg hij daarna nooit meer het volledige vertrouwen terug, en hij besloot terug te keren naar Duitsland. In de winter van 2015 vertrok hij voor zo’n 32 miljoen euro naar VfL Wolfsburg, waar hij de DFB Pokal en de DFL-Supercup won. Die goede prestaties leverden hem na twee jaar een overstap naar Borussia Dortmund op, waar hij weer ging samenspelen met Mario Götze.

De neerwaartse spiraal

De periode in Dortmund werd een teleurstelling: in twee Bundesliga-seizoenen kwam hij slechts tot drie doelpunten en zes assists. Hij raakte steeds meer het plezier in voetbal kwijt, kon de druk niet meer aan en isoleerde zich van trainers en ploeggenoten. Hij durfde de straat niet meer op en bleef het liefst de hele dag binnen. Ook verhuurperiodes bij Fulham en Spartak Moskou brachten geen verbetering, en in 2020 besloot hij, op pas 29-jarige leeftijd, zijn schoenen aan de wilgen te hangen.

Zelf verklaarde hij dat hij depressief en eenzaam werd van een voetbalwereld die alleen om successen en waardering leek te draaien — zijn dieptepunten werden groter, zijn hoogtepunten kleiner. Uiteindelijk speelde hij in zijn carrière 288 competitiewedstrijden en 57 interlands.

Het keerpunt

Al voor zijn afscheid zinspeelde Schürrle om te stoppen. In 2016 kreeg hij een relatie met Anna Sjaripova, die hem confronteerde met het feit dat hij de schuld van zijn gevoelens te vaak bij anderen legde. Vanaf dat moment ging hij meer nadenken over zijn eigen handelen. Met een jonge dochter voor wie hij er wilde zijn, besloot hij zijn leven te beteren: hij ging mediteren en, vooral tijdens de coronapandemie, op zoek naar een nieuwe identiteit en een nieuw doel los van voetbal. Zonder de verplichting om te trainen viel er een hoop stress van hem af, en een leven zonder voetbal bracht hem het plezier terug dat hij was kwijtgeraakt.

Een nieuw leven

Wie tegenwoordig zijn Instagram bekijkt, ziet geen voetbalfoto’s of carrièrehoogtepunten meer, maar berichten over zijn nieuwe passies: marathons, ironmans en bergbeklimmen. Zijn inspiratie haalt hij deels uit de methode van Nederlander Wim Hof, bekend van diverse kouderecords — net als Hof is Schürrle regelmatig te zien met ontbloot bovenlijf tijdens marathons en beklimmingen in de kou, en neemt hij veelvuldig ijsbaden. Comfort is volgens hem de grootste verslaving, en door uit zijn comfortzone te stappen wil hij laten zien waartoe de mens in staat is.

Zo beklom hij de afgelopen jaren de hoogste bergen van Tsjechië (Sněžka, 1603 meter), Liechtenstein (Grauspitz, 2599 meter), Oostenrijk (Großglockner, 3798 meter) en de Gran Paradiso (4061 meter) in Italië. Ook liep hij recent de ALPIN8 Everest Challenge, een extreme wandeluitdaging waarbij deelnemers dezelfde berg meerdere keren beklimmen tot ze in totaal 8848 hoogtemeters hebben afgelegd — exact de hoogte van de Mount Everest — met 36 uur de tijd om de klim te voltooien en enkel de afdaling per gondel.

Daarnaast is Schürrle oprichter van de 99 Laps Race, een eliminatie-ultraloop waarbij 100 deelnemers gelijktijdig starten over rondes van 1,2 kilometer, elke 15 minuten opnieuw, en waarbij steeds de laatst binnenkomende loper afvalt. Het evenement vond in 2026 plaats op 25 en 26 juli en trok grote namen uit de duursportwereld, onder wie Florian Neuschwander — wereldrecordhouder op de 100 kilometer loopband — die als derde eindigde. Of de race volgend jaar terugkeert, is nog niet bekend.

Van wereldkampioen tot ontdekkingsreiziger

Het contrast tussen de twee levens van André Schürrle kan bijna niet groter zijn. De man die ooit op het grootste podium van het voetbal stond en de assist gaf op een WK-winnende goal, vond zijn geluk uiteindelijk niet in nog meer prijzen, maar juist in het loslaten van alles wat daarbij hoorde. Waar voetbal hem ooit isoleerde en uitputte, geeft een leven van bergtoppen, ijsbaden en ultralopen hem nu precies wat hij miste: rust, controle over zijn eigen verhaal, en — voor het eerst in jaren — weer plezier.